KTO Karatay Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Çocuk Gelişimi Bölümü akademisyesi ve Karatay Çocuk Eğitimi Uygulama ve Araştırma Merkezi Müdürü Dr. Öğr. Üyesi Yasemin Yüzbaşıoğlu, eğitim ortamlarında en sık karşılaşılan sorunlardan biri olan akran zorbalığının, çocukların evde gözlemlediği davranışlarla şekillendiğini belirtti. Yüzbaşıoğlu, çocukların kendilerine söylenenlerden çok, günlük yaşamda gördükleri modeli benimsediğini kaydetti.
Uzman, evde sorunların bağırarak çözüldüğü, öfkenin bastırıldığı ya da bireylerin etiketlendiği iletişim dilinin, fark edilmeden çocukların akran ilişkilerine taşındığını ifade etti. Sert, tutarsız veya aşırı kontrolcü ebeveynlik tutumlarıyla büyüyen çocukların akran ilişkilerinde daha fazla saldırganlık ve zorbalık davranışı sergileyebileceğine dikkat çekti. Zorbalığın yalnızca fiziksel şiddetle sınırlı olmadığını; dışlama, alay etme, lakap takma ve bilinçli yok saymanın da zorbalık kapsamında olduğunu hatırlattı.
Evde sınırların korku, tehdit ya da utandırma yoluyla çizilmesi, çocuğa sınırdan çok güç ilişkisini öğretir
Dr. Yüzbaşıoğlu, ebeveynlerin "Benim çocuğum zorbalık yapmaz" yaklaşımıyla savunmaya geçmesinin yaygın olduğunu, bazı ebeveyn tutumlarının farkında olmadan zorbalığı besleyebileceğini söyledi. Sürekli kıyaslama, başarıyı insan değerinin önüne koyma ve çocuğu başkalarının yanında küçümsemenin, çocukta sağlıksız güç arayışlarını tetikleyebileceğini vurguladı. Duygu düzenleme becerilerinin gelişiminde aile ortamının belirleyici olduğunu, ağlamanın ayıp, öfkenin yasak, korkunun saçma görüldüğü evlerde çocukların duygularını tanımayı öğrenemeyeceğini ve bastırılan duyguların okulda saldırgan davranışlara dönüşebileceğini aktardı.
Ağlamanın ayıp, öfkenin yasak, korkunun saçma görüldüğü evlerde çocuk duygularını tanımayı öğrenemez. Bastırılan duygular okulda saldırgan davranışlara dönüşebilir
Akran zorbalığıyla mücadelede en etkili yöntemin yetişkinlerin davranışları olduğunu belirten Yüzbaşıoğlu, öfkesini yönetebilen, hata yaptığında özür dileyen ve gücünü baskı kurarak değil adil davranarak gösteren ebeveynlerin çocuklara kalıcı mesajlar verdiğini ifade etti. Sorunun yalnızca okulun ya da öğretmenin sorunu olmadığını, çoğu zaman evde kurulan cümlelerde, ses tonlarında ve çocuğun duygularına verilen tepkilerde filizlendiğini, okulun ise bu öğrenmenin sahnesi olduğunu vurguladı.
Bu sorun çoğu zaman evde kurulan cümlelerde, ses tonlarında ve çocuğun duygularına verilen tepkilerde filizlenir. Okul çoğu zaman sadece bu öğrenmenin sahnesidir; senaryo ise evde yazılır