DÜNYA’YI GÜZELLEŞTİREN GÖZ DEĞİL, GÖNÜLDÜR

"Dünyayı güzelleştiren şey, bakan göz değil; fark eden gönüldür."

Teknolojinin hiç olmadığı kadar geliştiği, insanların birbirine saniyeler içinde ulaşabildiği bir çağda yaşıyoruz. Buna rağmen belki de insanlık tarihinin en yalnız dönemlerinden birini yaşıyoruz. Çünkü artık insanlar konuşuyor ama birbirini dinlemiyor; görüyor ama fark etmiyor, duyuyor ama anlamıyor.

Bugün bir eşin eşinden, bir evladın anne babasından, bir dostun dostundan, hatta bir çalışanın yöneticisinden beklediği ilk şey para ya da makam değildir. En büyük beklenti, "Beni gerçekten dinleyen biri olsun." duygusudur.

Dinlemek, sessiz kalmak değildir. Dinlemek; karşındaki insanın kelimelerinin ardındaki yorgunluğu, kırgınlığı, umudu ve sessiz çığlığını hissedebilmektir. Çünkü bazen insanın anlattığı olay değil, anlatırken taşıdığı yük önemlidir.

Ne yazık ki günümüz ilişkilerinde herkes konuşmaya hazırlanıyor; çok az insan anlamaya hazırlanıyor. Sohbetler paylaşım olmaktan çıkıp yarışa dönüşüyor. Herkes kendi haklılığını ispat etmenin peşinde koşarken, kalpler birbirinden uzaklaşıyor.

Oysa güçlü ilişkilerin temeli haklı olmak değil, anlaşılabilmektir. Bir insan kendisini değerli hissettiğin-de, dinlendiğini gördüğünde ve yargılanmadan konuşabildiğinde güven oluşur. Güvenin olduğu yerde ise sevgi de saygı da yeşerir.

Kur'an-ı Kerim'de, "Ey iman edenler! Zannın çoğundan sakının..." buyurularak insanların birbirini peşin hükümlerle değerlendirmemesi öğütlenir. Anlamak için önce dinlemek gerekir. Dinlemeden verilen her hüküm, çoğu zaman adaletten uzaklaşmaktır.

Türk töresi de aynı anlayışı taşır. "Büyüklerimiz, "İki dinle, bir söyle." diyerek sözü ölçmenin, dinlemeyi ise erdem saymanın önemini vurgulamıştır. Hikmet, çok konuşanda değil; yerinde konuşup gönülden dinleyendedir.

Belki de bugün ailelerimizin, dostluklarımızın, iş hayatımızın ve toplumumuzun en çok ihtiyaç duyduğu şey; birbirimize biraz daha fazla zaman ayırmak, telefon ekranlarından gözlerimizi kaldırıp karşımızdakinin gözlerine bakabilmek ve kalbine dokunabilmektir.

Çünkü dünyayı güzelleştiren, gördüğümüz manzaralar değil; o manzarayı paylaşabildiğimiz gönüllerdir. İnsan, anlaşılabildiği kadar huzurlu; dinlenildiği kadar değerlidir.

Belki de bir insanın hayatını değiştirecek en büyük iyilik; ona uzun nasihatler vermek değil, içtenlikle "Seni dinliyorum." diyebilmektir.

Unutmayalım; göz yalnızca bakar, gönül ise fark eder. Ve dünyayı gerçekten güzelleştiren de işte o fark eden gönüllerdir.

Son kelamı Bizim Yunus söylesin;

Yunus Emre der hoca

Gerekse bin var hacca

Hepisinden iyice
Bir gönüle girmektir