SOFRADA GEÇİM MÜCADELESİ

Dünya Kupası'nda alınan sonuçlar yalnızca futbolun değil, bir ülkenin moral ikliminin de göstergelerinden biridir. Elbette futbol ile ekonomi aynı şey değildir. Ancak milyonların ortak heyecanı olan millî takımın başarısızlığı, ekonomik sıkıntılarla birleştiğinde toplumun umudunu daha da zayıflatabiliyor.

Bugün milyonlarca vatandaşın gündeminde futbol skorlarından çok, mutfaktaki hesap, pazardaki etiket ve ay sonunda ödenecek faturalar var.

Hükümet’in uyguladığı ekonomi programı enflasyonu düşürmeyi, mali disiplini sağlamayı ve piyasalarda güven oluşturmayı hedefliyor. Bu hedefler uzun vadede olumlu sonuçlar verebilir. Ancak kısa vadede yüksek faiz, daralan iç piyasa ve artan finansman maliyetleri; üreticiyi, esnafı ve sabit gelirliyi zorlamaya devam ediyor.

Temmuz ayı, işçi, memur ve emekli için yalnızca zam ayı değildir; aynı zamanda yılın ikinci yarısının nasıl geçeceğine dair önemli bir dönüm noktasıdır.

Asgari ücretli, aldığı zammın birkaç ay içinde enflasyon karşısında erimesini istemiyor.

Memur, maaşının kira ve temel ihtiyaçlar karşısında yeniden yetersiz kalmamasını bekliyor.

Emekli, yıllarca verdiği emeğin karşılığını insanca yaşayabileceği bir gelirle almak istiyor.

Küçük esnaf, müşteri sayısının artmasını, krediye ulaşabilmeyi ve kepenk kapatmamak için mücadele vermemeyi arzuluyor.

Sanayici ise üretim maliyetlerinin düşmesini, finansmana daha uygun şartlarda erişebilmeyi ve ihracat pazarlarında rekabet gücünün korunmasını bekliyor.

Önümüzdeki altı aylık süreç kolay görünmüyor. Enflasyonda kademeli gerileme yaşansa bile vatandaşın bunu günlük hayatında hissetmesi zaman alacaktır. Piyasaların yeniden canlanması, yatırım iştahının artması ve alım gücünün yükselmesi için yalnızca ekonomik göstergelerin değil, toplumdaki güven duygusunun da güçlenmesi gerekiyor.

Ekonomi yalnızca rakamlardan ibaret değildir. Ekonomi; evine ekmek götüren işçinin alın teridir, emeklinin yılların karşılığıdır, memurun ay sonu hesabıdır, esnafın siftahıdır, sanayicinin üretim bandıdır.

Bugün Türkiye'nin en büyük ihtiyacı, üretimi artıran, adil gelir dağılımını destekleyen ve vatandaşın alım gücünü kalıcı biçimde yükselten politikalardır.

Sahada kaybedilen bir maç telafi edilebilir. Ancak ekonomide kaybedilen güveni yeniden inşa etmek çok daha uzun zaman ister.

Temmuz sonrası dönem, yalnızca açıklanacak zam oranlarıyla değil; vatandaşın cebindeki paranın ay sonuna kadar yetip yetmediğiyle değerlendirilecektir. Çünkü gerçek başarı, istatistiklerde değil, milletin günlük hayatında hissedildiği zaman anlam kazanır.