VEFA, TARİHİN EN PAHALI MİRASIDIR.

Bu dünya böyledir azizim...

Derler ki, İstanbul'a su getiren Mimar Sinan bile susuzluktan gitmiştir. Rivayet doğru olsun ya da olmasın, insanın aklına şu soru düşüyor: “İyilik yapan neden çoğu zaman iyiliğin karşılığını göremez?"

İnsanoğlu, çağlar değişse de aynı imtihanı yaşamaya devam ediyor. Teknoloji ilerliyor, şehirler büyüyor, yollar uzuyor; ama gönüller daralıyor. Eskiden "vefa" denilen bir semt vardı. Şimdi ise sadece haritalarda kaldığını düşünenlerin sayısı her geçen gün artıyor.

Bugün 21. yüzyıldayız...

İnsanlık Ay'a gidiyor, yapay zekâ hayatın her alanına giriyor, bilgiye bir saniyede ulaşıyoruz. Fakat bir teşekkür etmeyi, bir emanete sahip çıkmayı, bir dostun yanında durmayı her geçen gün biraz daha unutuyoruz.

Artık menfaat, dostluğun önüne geçti.

Çıkar bitince selam da bitiyor.

Makam bitince hatırlayan kalmıyor.

İş düşünce telefonlar susuyor.

Ne acıdır ki, insan bazen en büyük yalnızlığı, en çok emek verdiği insanların arasında yaşıyor. Oysa medeniyetimizi ayakta tutan şey sadece taş binalar değildi. Bizi millet yapan; vefa, sadakat, ahde vefa ve gönül hukukuydu.

Bugün sorulması gereken soru şudur:

Biz gerçekten gelişiyor muyuz; yoksa sadece büyüyen bir yalnızlığın içinde mi yaşıyoruz?

Sevgi, karşılık beklemeden sevebilmektir.

Saygı, menfaat bitince de devam edebilmektir.

Vefa ise, iyi günün alkışçısı değil; zor günün omuz verenidir.

İşte bu yüzden bugün sevgide sadakati, dostlukta samimiyeti, siyasette ahlakı, ticarette dürüstlüğü ve insan ilişkilerinde vefayı arıyoruz.

Belki de yanlış yerde arıyoruz.

Çünkü vefa; öğretilmeyen, yaşatılan bir değerdir.

Evde başlar.

Ailede büyür.

Vicdanda kök salar.

Ve ancak karaktere dönüşürse nesilden nesile aktarılır.

Dünya değişmeye devam edecek...

İnsanlar gelip geçecek...

Makamlar, servetler ve alkışlar bir gün bitecek.

Fakat ardından "iyi insandı" dedirtebilenler, işte onlar gerçekten yaşamış olacak.

Unutmayalım...

İnsan, yaptığı eserlerle değil; bıraktığı vefayla hatırlanır.
Belki de bu yüzden bugün en büyük susuzluğumuz su değil; vefadır.