ANKARA’NIN TAŞINA BAK

Türk Devlet Aklının Şifreleri

 «Ankara’nın taşına bak,

Gözlerimin yaşına bak.

Uyan, uyan Gazi Kemal,

Şu dünyanın işine bak.»

 Dört mısra…

Ama içinde bir milletin acısı, bir liderlik çağrısı ve yeniden ayağa kalkma iradesi var.

Bazı türküler vardır; yalnızca söylenmez.

Bir milletin hafızasından süzülür, nesilden nesile aktarılır ve yıllar sonra yeniden dinlendiğinde başka anlamlar taşımaya başlar.

“Ankara’nın Taşına Bak” işte böyle bir türkü.

Onu yalnızca Millî Mücadele yıllarının bir türküsü olarak dinlersek, belki de asıl şifresini kaçırırız.

Çünkü bu türkünün içinde savaş kadar başka bir şey daha vardır:

Devlet aklı.

Türküler bazen tarih kitaplarından daha erken konuşur.

Çünkü tarih yaşananları kayda geçirir.

Türkü ise milletin yaşadığı acıyı, umudu ve iradeyi hafızasında taşır.

Ve bu türkünün söylediği şey aslında çok nettir:

Ankara’ya bak.

Çünkü Ankara, o gün yalnızca bir şehir değildir.

Bir milletin yeniden toparlanacağı merkezdir.

Peki devlet aklı nerede başlar?

Tam da burada…

Anadolu kan ağlarken Ankara neden merkez oldu?

Çünkü devlet aklı, yalnızca güçlü olduğun zaman ortaya çıkmaz.

Asıl devlet aklı, şartların en ağır olduğu zamanda nerede duracağını, hangi istikamete yürüyeceğini ve milletin iradesini nasıl bir araya getireceğini bilmekle ortaya çıkar.

Bir devlet yıkılma tehlikesiyle karşı karşıya kaldığında önce toprak kaybetmez.

Önce istikametini kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kalır.

İstikamet kaybolursa ordu dağılır.

Milletin umudu kırılır.

Merkez zayıflar.

Dışarıdan gelen her güç, içerideki dağınıklıktan kendisine bir kapı bulur.

Türk devlet aklı ise tam tersini yapar.

Önce merkezi sağlamlaştırır.

Sonra iradeyi toplar.

Sonra milleti aynı hedef etrafında buluşturur.

Sonra ordusunu ayağa kaldırır.

Ve en sonunda yürür.

Ankara’nın taşına bakmak biraz da buna bakmaktır.

Taşa…

Yola…

Askere…

Ve o yolun nereye çıktığına…

Bugün “devlet aklı” dediğimiz kavramı çok büyük ve karmaşık cümlelerle anlatıyoruz.

Oysa bazen bir türkünün birkaç mısrası yeter.

Çünkü orada;

Millet var.

Ordu var.

Ankara var.

Liderlik var.

Ve hepsinden önemlisi:

İstikamet var.

Ankara yalnızca bir şehir değildir.

Millî Mücadele hafızasında Ankara, yeniden toparlanmanın sembollerinden biridir.

İşte devlet aklının en önemli şifrelerinden biri burada saklıdır:

Merkezini kaybetmeyeceksin.

Şartlar ne kadar ağırlaşırsa ağırlaşsın, devletin geleceğini günübirlik hesaplara teslim etmeyeceksin.

Çünkü devlet aklı, günü kurtarmak değildir.

Yarını düşünerek bugün karar verebilmektir.

Devlet aklı yalnızca düşmanı görmek değildir.

Düşmanın karşısında kendi içindeki dağınıklığı da görebilmektir.

Devlet aklı yalnızca ordu kurmak değildir.

Milletin iradesini, devletin kurumlarını ve ülkenin istikametini aynı çizgide buluşturabilmektir.

Ve belki de en önemlisi…

Zor zamanda paniğe kapılmadan merkezi koruyabilmektir.

Barış Manço’da başka şifreler aradık.

Neşet Baba’nın türkülerinde başka kapılar bulduk.

Bazen gönül konuştu.

Bazen yol konuştu.

Bazen insanın kendisiyle hesaplaşmasını dinledik.

Şimdi karşımıza başka bir kapı çıktı:

Ankara’nın Taşına Bak.

Bu defa türkü bize gönülden değil, devletten söz ediyor.

Bir milletin en zor günlerinde nasıl ayağa kalktığını anlatıyor.

Ve bize şunu hatırlatıyor:

Bir devlet yalnızca sınırlarından, ordusundan veya kurumlarından ibaret değildir.

Devlet aynı zamanda hafızadır.

Geçmişten ders çıkarma kabiliyetidir.

Kriz anında soğukkanlı kalabilmektir.

Gerektiğinde yeniden başlayabilmektir.

Ve en önemlisi, geleceği bugünden düşünebilmektir.

Türk devlet geleneğinin en önemli şifrelerinden biri de budur:

Şartlar değişebilir; devlet için akıl üretme zorunluluğu değişmez.

Belki de bu yüzden türkünün adı çok anlamlı:

Ankara’nın Taşına Bak.

Taş yerinde durur.

İnsanlar değişir.

Şartlar değişir.

Dünya değişir.

Ama devletin hafızası ayakta kalırsa millet yeniden yolunu bulabilir.

Bir taşın üzerinde koskoca bir tarih okunabilir.

Bir türkünün içinde koskoca bir devlet anlayışı saklanabilir.

Ve yıllar sonra o türkü yeniden çaldığında insan kendisine şu soruyu sorabilir:

Biz bugün hangi taşın üzerinde duruyoruz?

Hangi yoldan yürüyoruz?

Ve yarınlara nasıl bir devlet aklı bırakıyoruz?

İşte asıl mesele budur.

Çünkü tarih yalnızca geçmiş değildir.

Tarih, bugünün pusulasıdır.

Ankara’nın taşına bakarken aslında yalnızca geçmişe bakmıyoruz.

Geleceğe bakıyoruz.

Ve o taş bize hâlâ aynı şeyi söylüyor:

Millet varsa devlet vardır.

İrade varsa yol vardır.

İstikamet varsa gelecek vardır.

Türk Devlet Aklının şifresi belki de tam burada saklıdır.

Taşa bak.

Yolu gör.

Geçmişi hatırla.

Geleceği düşün.

Çünkü bazı türküler yalnızca dinlenmez…

Devletin hafızasından okunur.