SADECE BİLMEK İSTEMİŞTİM

Sevginin En Büyük Düşmanı Yalan Değildir

İnsan, sevdiğine her şeyi affedebilir derler.

Yanlışını affeder,

Öfkesini affeder,

Kırgınlığını affeder, hatta zaman zaman ilgisizliğini bile affeder. Çünkü sevgi, affetmeyi de içinde taşır.

Ama sevginin omuzlayamadığı bir yük vardır.

Güvenin sessizce eksilmesi...

Bir ilişkinin temelini hediyeler kurmaz. Güzel sözler de tek başına yetmez. Aynı evi paylaşmak, aynı sofraya oturmak da yeterli değildir. Bir ilişkiyi ayakta tutan görünmeyen kolon, güvendir.

İnsan sevdiğine hesap sormak için değil, hayatına ortak olmak için "Neredesin?" diye sorar.

"İyi misin?" derken merak eder.

"Haberdar etmek" isterken kontrol etmek istemez; sadece sevdiğinin hayatında bir yabancı olmak istemez.

Ne gariptir ki bazen en büyük yanlış, söylenen yalan değildir. Söylenmeyen gerçektir.

Sessizlik, bazen yalandan daha fazla can yakar.

Çünkü insan, kandırıldığını düşündüğü için değil; değer verilmediğini hissettiği için kırılır.

Birini gerçekten sevmek, onun yükünü omuzlamaktır.

Üşüyorsa mont olmaktır.

Tutamadığında eli olmaktır.

Yürüyemediğinde ayağı olmaktır.

Acıkıyorsa ekmek olmaktır.

Düştüğünde kaldırmaktır.

Ağrıyan yerine merhem olmaktır.

Karanlıkta ışık olmaktır.

Fakat bütün bunların karşılığında beklenen tek şey, pahalı hediyeler ya da büyük sözler değildir.

Sadece dürüstlüktür.

Çünkü doğrular bazen can yakar; ama yalanlar sevgiyi yavaş yavaş öldürür.

Özgürlük elbette insanın en tabiî hakkıdır.

Hiç kimse sevdiğinin gölgesi olmak zorunda değildir.

Fakat sevgi, özgürlükle sır arasında ince bir çizgi çizer.

Gerçek sevgi, "Bana hesap ver." demez.

"Hayatında nerede durduğumu hissettir." der.

İnsan sevdiğini merak eder.

Bu merak, sahiplenmekten değil; kaybetmekten korkmaktan doğar.

Belki de ilişkilerde en çok karıştırılan duygu budur.

İlgi, kontrol zannedilir.

Oysa seven insan kontrol etmek için değil, birlikte yürümek için yanında olmak ister.

Hiçbir sevgi kusursuz değildir.

Kimi fazla konuşur, kimi içine atar.

Kimi sevgisini dokunarak gösterir, kimi susarak.

Ama güven...

Güvenin dili tektir.

Doğru söylemek.

Doğru yaşamak.

Doğru hissettirmek.

Bir gün dönüp geriye baktığımızda hatırlayacağımız şey, alınan hediyeler olmayacak.

Bize nasıl davranıldığı olacak.

Kendimizi ne kadar değerli hissettiğimiz olacak.

Çünkü sevginin gerçek ölçüsü, "Seni seviyorum." demek değil; o sevgiyi güvenle yaşatabilmektir.

Ve bazen insan, hayatındaki en kıymetli limanı fırtına yüzünden değil, sakladığı küçük sırlar yüzünden kaybeder.
Çünkü sevgi, kusurlarla yaşayabilir; ama güvensizlikle nefes alamaz.